Υπογράφουμε ΟΛΟΙ/ΟΛΕΣ τη δήλωση Απεργίας-Αποχής του συλλόγου μας από την αξιολόγηση της σχολικής μονάδας!

Σε μία χρονιά που το ΥΠΑΙΘΑ δίνει εντολή για να σταλούν χιλιάδες πειθαρχικά απέναντι σε απεργούς και να καθαιρεθούν διευθυντ(ρι)ες και προϊσταμένες απεργοί από τη θέση τους, θέτει σε δυνητική αργία εκπαιδευτικό για τη συνδικαλιστική της δράση ενάντια στην αξιολόγηση, ενώ την ίδια στιγμή η κυβέρνηση φέρνει το ένα αντιεκπαιδευτικό μέτρο μετά το άλλο, νεοδιόριστες/οι, αναπληρωτές/τριες και μόνιμες/οι δώσαμε και δίνουμε αποφασιστική μάχη! Παρά τις αυθαιρεσίες και την τρομοκρατία, αποδεικνύεται όλο και πιο καθαρά ότι η αξιολόγηση και όλο το νομοθετικό πλαίσιο του ν.4823/21 που έχει ως στόχο να μετατρέψει το σχολείο σε ανταγωνιστική επιχείρηση, να δημιουργήσει ιεραρχικές και βαθμολογικές κατατάξεις σχολείων και να μετατρέψει τις σχέσεις συναδελφικότητας σε κανιβαλικές συμβιώσεις, έχει απονομιμοποιηθεί πλήρως.

Συνεχίζουμε αποφασιστικά και δυναμικά με την ανάρτηση της δήλωσης Απεργίας Αποχής και από την αξιολόγηση της σχολικής μονάδας και στο πεδίο Β (Υλοποίηση) και Γ (Αποτίμηση) που αφορά τους συντονιστές/στριες ομάδων δράσεων με καταληκτική ημερομηνία την Τρίτη 02/06/2026.

Η απεργία στις 13 Μάη πρέπει να γίνει εφαλτήριο ανατροπής και αντιστροφής της κατάστασης στην εκπαίδευση και την κοινωνία!

Οι Σύλλογοι Εκπαιδευτικών Π.Ε.: Α’ Αθηνών, Αθηνά, Α’ Πειραιά «Ρήγας Φεραίος», Αιγάλεω, Αμαρουσίου, Αργοσαρωνικού, «Αριστοτέλης», Γλυφάδας Βάρης Βούλας Βουλιαγμένης, «Ηρώ Κωνσταντοπούλου», Καλλιθέας Μοσχάτου, Νίκαιας, Πειραιά «Η Πρόοδος», λαμβάνοντας υπόψη τα σοβαρά κτιριακά προβλήματα που αντιμετωπίζει μεγάλος αριθμός διδακτηρίων (Δημοτικών και Νηπιαγωγείων) στα όρια ευθύνης του συλλόγου μας:

Ένας χρόνος πέρασε από τις πρώτες κινητοποιήσεις και δράσεις μας ενάντια στις νέες ρυθμίσεις για το επίδομα ανεργίας (προπληρωμένη κάρτα με δέσμευση του 50%, εξαγγελίες για αύξηση των απαιτούμενων ενσήμων σε 175, σταδιακή μείωση του επιδόματος). Το καλοκαίρι του 2025 επιβεβαίωσε με τον πιο σκληρό τρόπο τις ανησυχίες μας: συνάδελφοι έμειναν χωρίς επίδομα για μήνες, ενώ πολλοί αναγκάστηκαν να καταφεύγουν σε απαράδεκτες λύσεις για να καλύψουν βασικές ανάγκες, όπως το ενοίκιο.